Abstract Expressionism or Leftover Paint

Η σειρά Abstract Expressionism or Leftover Paint δεν ξεκίνησε ως συνειδητή καλλιτεχνική αναζήτηση, αλλά ως πρακτική λύση. Όταν άρχισα να δουλεύω με ακρυλικά το 2017, γρήγορα διαπίστωσα ότι το μεγαλύτερό τους πλεονέκτημα — ο γρήγορος χρόνος στεγνώματος — ήταν επίσης πηγή απογοήτευσης. Η μπογιά που έμενε στην παλέτα μετά από κάθε συνεδρία πήγαινε σκληρό μέσα σε λίγα λεπτά και μισούσα να βλέπω καλές μπογιές να πάει χαμένη. Μετά από μια συνεδρία, αντί να την πετάξω, πήρα μια μικρή σανίδα καμβά και άπλωσα την υπόλοιπη μπογιά στην επιφάνειά της με μαχαίρι παλέτας. Δεν υπήρχε σχέδιο, εικόνα ή σύνθεση στο μυαλό — μόνο η ώθηση να χρησιμοποιήσω ό,τι είχε μείνει στην παλέτα αντί να το πετάξω. Η ολόκληρη επιφάνεια καλύφθηκε μετά από μερικές συνεδρίες και προς έκπληξή μου αυτό το τυχαίο έργο έλαβε περισσότερη προσοχή και εκτίμηση από τα έργα των οποίων τα χρώματα το γέννησαν — τους πίνακες για τους οποίους αυτά τα χρώματα είχαν αρχικά αναμειχθεί.

Έκτοτε έχω πάντα δίπλα μου έναν ξεχωριστό καμβά ή μερικές φορές πολλούς όποτε ζωγραφίζω. Όταν τελειώνει μια συνεδρία, χρησιμοποιώ ό,τι έχει απομείνει στην παλέτα για να προσθέσω λίγα ακόμα πινελιές ή μπαλώματα χρώματος σε αυτούς τους καμβάδες. Με τον καιρό αυτά τα μπαλώματα συσσωρεύονται και γεμίζουν την επιφάνεια — σιωπηλοί μάρτυρες άλλων έργων, των παλετών τους και των διαθέσεών τους. Τα τελειωμένα έργα Leftover Paint δεν γίνονται με μια μόνο πράξη αλλά αναπτύσσονται σταδιακά, εναποτίθενται μέσα από πολλές συνεδρίες. Όταν τα βλέπει κανείς δίπλα στα υπόλοιπα έργα μου, αποκαλύπτουν απρόσμενες σχέσεις: μπορεί να ανιχνεύσει κανείς χρώματα να μετακινούνται ανάμεσα στα έργα, συνδέοντας δύο φαινομενικά άσχετους πίνακες μέσω μιας κοινής προέλευσης χρωστικής.

Το εννοιολογικό ερώτημα πίσω από αυτή τη σειρά με συναρπάζει. Τα χρώματα που αναμειγνύω δημιουργούνται πάντα με πρόθεση — για να εξυπηρετήσουν έναν σκοπό σε μια άλλη εικόνα — και παρόλα αυτά όταν καταλήγουν στον καμβά των Leftover Paint χάνουν εκείνη την αρχική σημασία και αποκτούν μια καινούργια. Κάποιοι θεατές μου έχουν πει ότι βλέπουν αστικά τοπία, πλήθη ή χωράφια σε αυτά τα αφηρημένα μοτίβα, παρόλο που τίποτα τέτοιο δεν προοριζόταν. Αυτό δείχνει πώς το οπτικό μας σύστημα προσπαθεί να επιβάλει τάξη τυχαίοτητας, αναζητώντας δομή ακόμα και όπου δεν υπάρχει. Ίσως γι’ αυτό ανταποκρινόμαστε στην αφηρημένη τέχνη με τέτοια περιέργεια και απόλαυση: αφήνει το μυαλό να κάνει αυτό που του είναι φυσικό — να οργανώνει, να φαντάζεται και να βρίσκει συνοχή.

Ένα σημαντικό στοιχείο αυτής της σειράς είναι πως αυτά τα έργα δεν μπορούν να παραγγελθούν ή να δημιουργηθούν κατ’ απαίτηση. Η ύπαρξή τους εξαρτάται εξολοκλήρου από τη δημιουργία άλλων έργων. Είναι ταυτόχρονα μάρτυρες και μέτρα της πρακτικής μου — σιωπηλοί παρατηρητές που ανιχνεύουν τον ρυθμό των ημερών εργασίας μου, τους ήσυχους αγώνες που κινούνται κάτω από την επιφάνεια της δημιουργίας.

Η προέλευση αυτής της σειράς βρίσκεται σε μια απλή επιθυμία να μειώσω τα απόβλητα, και παρότι μπορούμε εκ των υστέρων να αποδώσουμε διάφορες εννοιολογικές σημασίες, η μείωση της σπατάλης παραμένει το πιο σημαντικό μήνυμά της. Ο σύγχρονος κόσμος παράγει περισσότερη περίσσεια από ό,τι μπορούμε να διαχειριστούμε ουσιαστικά, και ακόμη και στο εργαστήριο είναι εύκολο να ξεχνάμε ότι η μπογιά είναι υλικό πόρος. Η επαναχρησιμοποίηση αυτού που διαφορετικά θα σκληρύνει και θα πεταχτεί είναι πράξη συνείδησης και μια μικρή διαμαρτυρία ενάντια στην αχρηστία.

Ο τίτλος της σειράς μπορεί να επικαλεστεί το Abstract Expressionism, ωστόσο η σχέση μου με αυτό το ρεύμα είναι περισσότερο ειρωνική παρά κυριολεκτική. Στην πραγματικότητα, η μέθοδός μου για αυτά τα έργα περιορίζει την έκφραση αντί να τη διευρύνει. Χρησιμοποιώ μόνο ό,τι έχει απομείνει στην παλέτα — χρώματα επιλεγμένα για άλλη χρήση — επιτρέποντας πολύ λίγη ελευθερία για αναμίξεις ή προσαρμογές. Και όμως καθώς οι συνεδρίες συσσωρεύονται, αυτός ο περιορισμός διαλύεται σε κάποιο βαθμό, τα θραύσματα συναντιούνται σε κάτι συνεκτικό και ο πίνακας αποκτά τη δική του φωνή ή έκφραση.

Υπάρχει μια ήσυχη αντίφαση στον πυρήνα αυτής της σειράς: αυτά τα έργα γίνονται από ό,τι περισσεύει, και παρόλα αυτά φέρουν αίσθηση πληρότητας. Είναι αρχεία διαδικασίας, χρόνου και συνέχεια — υπενθυμίσεις ότι ακόμη και ό,τι μένει πίσω μπορεί να βρει νέα μορφή.